Spirituals

«Όταν ξεκίνησα να συμπεριλαμβάνω σπιρίτσουαλς στις εμφανίσεις μου στην Αμερική είχα πάντα έναν ενδόμυχο φόβο μην τυχόν και κάποιος θεωρήσει πως εισβάλω σε ένα χώρο και μία φιλοσοφία που δε μου «ανήκει» έστω κι αν το ένστικτό μου με οδηγούσε εκεί. Χάρηκα ιδιαίτερα όταν είδα την ανταπόκριση του κόσμου και των πρεσβευτών του είδους μέσα από συνεργασίες και ακόμα πιο πολύ επειδή οι φόβοι μου δεν επαληθεύτηκαν.
Τί κοινό άραγε μπορεί να έχει ένας Έλληνας με τα θρησκευτικά τραγούδια των Αφροαμερικανών; Υπάρχει κοινό συναίσθημα;...Η απάντηση για μένα ήταν πολύ απλή. Κραυγές αγωνίας, τραγούδια που εκφράζουν τον ανθρώπινο πόνο και την ανθρώπινη ανησυχία αλλά και την ανάγκη είτε για αναζήτηση είτε για προσευχή δεν μπορεί παρά να είναι πανανθρώπινα. Κι ένας λαός όπως οι Έλληνες τόσο ταλαιπωρημένος και βασανισμένος αλλά και πιστός στο Θεό - τον ίδιο Θεό που απλά λατρεύουμε με διαφορετικό τρόπο- δε μπορεί παρά να αφήνεται στη μαγεία και την πνευματικότητα των τραγουδιών αυτών και να ταξιδεύει και να διερωτάται μέσα από τα λόγια απλών ανθρώπων που έκαναν τον πόνο και την ιστορία τους τραγούδι. Μέσα από τα σπιρίτσουαλς κάποιος είναι ικανός να βιώσει το διάλογο με την ψυχή, τη Φύση και το Θεό του.
Όπως κάποτε είπε και η Αρίθα Φράνκλιν «Ήρθα εδώ να πω στον Ιησού πως δε μπορώ να αντιμετωπίσω μόνη μου τα προβλήματά μου». Ο Ιησούς γίνεται αδερφός, φίλος, πατέρας. Ο διπλανός σου γίνεται ταυτόχρονα ο συνοδοιπόρος. Φωνάζεις, παρακαλείς, ικετεύεις, τσαλακώνεσαι, κλαίς και θρηνείς. Αλλά και γελάς και χαίρεσαι γιατί δεν είσαι μόνος σου: Ξέρεις πως κάποιος πάντα είναι εκεί. Αυτή τη λύπη και τη χαρά, την απόγνωση και την αισιοδοξία, το θρήνο αλλά και τη γιορτή ευελπιστώ να μεταδώσω μέσα από αυτές τις συναυλίες.. Με συγκινεί πολύ η συμμετοχή του κόσμου, τα θετικά σχόλια και μου δίνουν δύναμη για τη συνέχεια, ευχόμενος πως ό,τι κι αν μας συμβαίνει κάποια στιγμή θα βρεί ο καθένας μας τον δικό του παράδεισο....» Παναγιώτης Τερζάκης